இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் (1857–1947) – முழுமையான விளக்கம்

இந்திய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான மற்றும் பெருமைமிக்க நிகழ்வாக இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் விளங்குகிறது. பல தசாப்தங்களாக நீண்ட இந்தப் போராட்டம், பல்வேறு சமூகத்தினரின் தியாகம், அரசியல் விழிப்புணர்வு, தேசிய உணர்வு மற்றும் ஒற்றுமையின் விளைவாக 1947ஆம் ஆண்டு சுதந்திரத்தை இந்தியா பெற்றுத் தந்தது.

போட்டித் தேர்வுகள் (TNPSC, UPSC, TRB, Group Exams) எழுதுபவர்களுக்கு இந்தப் பகுதி மிகவும் முக்கியமானது. இந்தக் கட்டுரையில் 1857 கிளர்ச்சியிலிருந்து 1947 சுதந்திரம் வரை நடைபெற்ற முக்கிய நிகழ்வுகள், இயக்கங்கள், தலைவர்கள் மற்றும் அதன் விளைவுகள் அனைத்தையும் தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் பின்னணி

18ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இருந்து, இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது. கிழக்கு இந்தியா கம்பெனி வழியாக இந்தியாவின் பல பகுதிகள் ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் சென்றன.

அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக அமைப்புகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் இந்திய மக்களிடையே அதிருப்தியை உருவாக்கின. இதுவே பின்னர் தேசிய இயக்கங்களுக்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.

1857 – முதல் இந்திய கிளர்ச்சி

Indian Rebellion of 1857

1857-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கிளர்ச்சியானது இந்திய வரலாற்றின் ஒரு மகா காவியமாகும். இது வெறும் சிப்பாய்களின் கலகமாகத் தொடங்கி, பின்னர் விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள் மற்றும் ஜான்சி ராணி லட்சுமி பாய், தாந்தியா தோபே போன்ற குறுநில மன்னர்கள் எனப் பல தரப்பு மக்களும் ஒன்றிணைந்த மக்கள் புரட்சியாக உருவெடுத்தது. புதிய வகை துப்பாக்கித் தோட்டாக்களைப் பயன்படுத்த மறுத்த மங்கல் பாண்டேவின் துணிச்சலான செயலால் தூண்டப்பட்ட இப்போராட்டம், ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிரான முதல் பெரும் சவாலாக அமைந்தது. வி.டி. சவார்க்கர் இக்கிளர்ச்சியை "இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப் போராட்டம்" என்று பெருமையுடன் அழைத்தார். இப்புரட்சியின் நேரடி விளைவாக, இந்தியாவில் நிலவிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் (British East India Company) ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து, 1858-ஆம் ஆண்டு விக்டோரியா மகாராணியின் பேரறிக்கையின் மூலம் இந்தியாவின் அதிகாரம் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்தது. இது பிற்காலத்தில் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு மாபெரும் உத்வேகமாக அமைந்தது.

காரணங்கள்:

• படைவீரர்களுக்கு எதிரான மத சார்ந்த அவமதிப்பு

• நில வரி கொள்கைகள்

• அரசுகளை இணைத்தல் (Doctrine of Lapse)

"பின்வரும் காரணங்கள் கிளர்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன"

1. படைவீரர்களுக்கு எதிரான மத சார்ந்த அவமதிப்பு: 

பிரிட்டிஷ் இராணுவத்தில் பணியாற்றிய இந்தியச் சிப்பாய்களின் மத உணர்வுகள் கடுமையாகப் புண்படுத்தப்பட்டன. குறிப்பாக, 'என்பீல்டு' ரகத் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களில் பசு மற்றும் பன்றியின் கொழுப்பு தடவப்பட்டிருப்பதாகப் பரவிய செய்தி, இந்து மற்றும் முஸ்லிம் வீரர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. மேலும், அக்காலத்தில் கடல் கடந்து செல்வது மத நம்பிக்கைக்கு எதிரானது எனக் கருதப்பட்ட நிலையிலும், வீரர்கள் கட்டாயப்படுத்தி வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டது இந்த எதிர்ப்பை மேலும் வலுப்படுத்தியது.

2. நில வரி கொள்கைகள்: 

ஆங்கிலேய அரசு அறிமுகப்படுத்திய புதிய நில வரி முறைகள் விவசாயிகளை நிலைகுலையச் செய்தன. அதிகப்படியான வரி வசூல் மற்றும் வரி செலுத்தத் தவறினால் நிலத்தைப் பறிமுதல் செய்யும் போக்கு நிலவியது. பஞ்ச காலங்களில் கூட வரி விலக்கு அளிக்கப்படாததால், விவசாயிகள் வட்டிக்கு பணம் கொடுப்பவர்களிடம் சிக்கித் தவித்தனர். இந்த பொருளாதாரச் சுரண்டல், கிராமப்புற மக்களிடையே பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான ஒரு மாபெரும் வெறுப்பை உருவாக்கியது.

3. அரசுகளை இணைத்தல் (Doctrine of Lapse): 

டல்ஹவுசி பிரபு கொண்டு வந்த 'வாரிசு இழப்புக் கொள்கை' (Doctrine of Lapse) சுதேச மன்னர்களைப் பெரிதும் பாதித்தது. இக்கொள்கையின்படி, ஒரு இந்திய மன்னருக்கு நேரடி ஆண் வாரிசு இல்லையென்றால், அந்த நாடு ஆங்கிலேய அரசுடன் இணைக்கப்படும். இதன் மூலம் ஜான்சி, சதாரா மற்றும் நாக்பூர் போன்ற பகுதிகள் பறிக்கப்பட்டன. தங்களது உரிமையை இழந்த மன்னர்களும் ஜமீன்தார்களும் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக இக்கிளர்ச்சியில் கைகோர்த்தனர்.

முக்கிய தலைவர்கள்:

• Rani Lakshmibai

• Bahadur Shah Zafar

ராணி லட்சுமி பாய் (Rani Lakshmibai): 

ஜான்சியின் ராணியான லட்சுமி பாய், 1857 கிளர்ச்சியின் மிகச்சிறந்த வீராங்கனையாகப் போற்றப்படுகிறார். டல்ஹவுசி பிரபுவின் 'வாரிசு இழப்புக் கொள்கை' மூலம் தனது ஜான்சி அரசு ஆங்கிலேயர்களால் இணைக்கப்பட்டதை எதிர்த்து அவர் வீரப்போர் புரிந்தார். தனது தத்தெடுத்த மகனை முதுகில் கட்டிக்கொண்டு, குதிரை மீது அமர்ந்து வாளேந்தி அவர் புரிந்த போர் முறையையும், வீரத்தையும் கண்டு ஆங்கிலேய தளபதிகளே வியந்தனர். "கிளர்ச்சியாளர்களில் இருந்த ஒரே ஆண்மகன்" என்று பிரிட்டிஷ் தளபதி ஹக் ரோஸ் இவரைப் புகழ்ந்துரைத்தார். அவர் போர்க்களத்திலேயே வீரமரணம் எய்தினாலும், இந்தியப் பெண்களுக்கு ஒரு மாபெரும் முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார்.

இரண்டாம் பகதூர் ஷா ஜாபர் (Bahadur Shah Zafar): 

கடைசி முகலாய பேரரசரான இரண்டாம் பகதூர் ஷா ஜாபர், 1857 கிளர்ச்சியின் ஒருங்கிணைந்த அடையாளமாகத் திகழ்ந்தார். மீரட்டில் இருந்து டெல்லிக்கு வந்த புரட்சிப் படையினர், இவரை "இந்தியாவின் பேரரசராக" அறிவித்து கிளர்ச்சியைத் தொடங்கினர். 80 வயதைக் கடந்த முதியவராக இருந்தபோதிலும், இந்து மற்றும் முஸ்லிம் வீரர்களை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு சக்தியாக அவர் விளங்கினார். கிளர்ச்சி தோல்வியடைந்த பிறகு, ஆங்கிலேயர்களால் கைது செய்யப்பட்டு ரங்கூனுக்கு (மியான்மர்) நாடு கடத்தப்பட்டார். அங்கு அவர் சிறையிலேயே காலமானார், இதன் மூலம் இந்தியாவில் முகலாய ஆட்சி அதிகாரப்பூர்வமாக முடிவுக்கு வந்தது.

இந்த கிளர்ச்சி முழுமையான வெற்றியைப் பெறவில்லை. ஆனால் தேசிய உணர்வைத் தூண்டிய முக்கிய நிகழ்வாக இருந்தது.

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உருவாக்கம் (1885)

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் (INC) 1885-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் பம்பாயில் (தற்போதைய மும்பை) தோற்றுவிக்கப்பட்டது. ஓய்வுபெற்ற பிரிட்டிஷ் அதிகாரி ஏ.ஓ. ஹியூம் (A.O. Hume) இதன் உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார், மேலும் இதன் முதல் தலைவராக உமேஷ் சந்திர பானர்ஜி (W.C. Bonnerjee) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆரம்பத்தில், இந்த அமைப்பு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடம் நிர்வாகத்தில் இந்தியர்களுக்கு அதிக பிரதிநிதித்துவம், கல்வி வளர்ச்சி மற்றும் வரி குறைப்பு போன்ற மிதமான அரசியல் சீர்திருத்தங்களை கோரும் ஒரு மேடையாகவே இருந்தது. இருப்பினும், காலப்போக்கில் தாதாபாய் நௌரோஜி, பால கங்காதர திலகர் போன்ற தலைவர்களின் வருகையால் இது வலுப்பெற்று, இறுதியில் இந்திய விடுதலையை அடைவதற்கான மிக முக்கியமான அரசியல் தளமாக மாறியது. இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்த மக்களை ஒரே தேசிய அடையாளத்தின் கீழ் ஒன்றிணைத்த பெருமை காங்கிரஸையே சாரும்.

மிதவாதிகள் மற்றும் தீவிரவாதிகள்

மிதவாதிகள்

• அமைதியான முறையில் கோரிக்கை

• மனுக்கள், பேச்சுவார்த்தை

மிதவாதிகள் (Moderates): 

காங்கிரஸின் ஆரம்பகாலத் தலைவர்கள் மிதவாதிகள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் ஆங்கிலேயரின் நீதி மற்றும் நேர்மை மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர். "அரசியல் பிச்சை எடுத்தல்" என்று அழைக்கப்படும் மனுக்கள் கொடுப்பது, தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவது மற்றும் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் அரசியல் சீர்திருத்தங்களைப் பெற முயன்றனர். பிரிட்டிஷ் சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டு படிப்படியான மாற்றங்களை உருவாக்குவதே இவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. தாதாபாய் நௌரோஜி மற்றும் சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி ஆகியோர் இக்குழுவின் முக்கியத் தலைவர்களாவர்.

தீவிரவாதிகள்

• நேரடி போராட்டம்

• மக்கள் எழுச்சி

தீவிரவாதிகள் (Extremists): 

மிதவாதிகளின் மெதுவான அணுகுமுறையில் அதிருப்தி அடைந்த தலைவர்கள் தீவிரவாதிகள் எனப்பட்டனர். இவர்கள் அமைதி வழியில் மனு கொடுப்பதை விடுத்து, சுயராஜ்யம் பெற நேரடிப் போராட்டமே வழி என நம்பினர். அந்நியப் பொருட்களைப் புறக்கணித்தல், சுதேசி பொருட்களைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் மக்கள் எழுச்சி மூலம் சுதந்திரம் அடைய விரும்பினர். "சுயராஜ்யம் எனது பிறப்புரிமை, அதை நான் அடைந்தே தீருவேன்" என்று முழங்கிய பால கங்காதர திலகர், லாலா லஜபதி ராய் (பஞ்சாப் சிங்கம்) மற்றும் பிபின் சந்திர பால் ஆகியோர் இக்குழுவை முன்னின்று வழிநடத்தினர்.

முக்கிய தலைவர்கள்:

• Bal Gangadhar Tilak

• Lala Lajpat Rai

பால கங்காதர திலகர் (Bal Gangadhar Tilak):

"இந்திய அமைதியின்மையின் தந்தை" என்று ஆங்கிலேயர்களால் அழைக்கப்பட்ட திலகர், மிதவாதக் கொள்கைகளுக்கு எதிராகத் தீவிரமான தேசியவாதத்தை முன்னெடுத்தார். "சுயராஜ்யம் எனது பிறப்புரிமை, அதை நான் அடைந்தே தீருவேன்" என்ற இவரது முழக்கம் இந்தியர்களிடையே பெரும் எழுச்சியை ஏற்படுத்தியது. மக்களிடையே ஒற்றுமையை வளர்க்க 'கணபதி விழா' மற்றும் 'சிவாஜி விழா' போன்றவற்றைத் தொடங்கினார். 'கேசரி' மற்றும் 'மராட்டா' ஆகிய பத்திரிகைகள் மூலம் பிரிட்டிஷ் அரசின் அடக்குமுறைகளைத் தோலுரித்துக் காட்டிய இவர், இந்தியர்களைத் தன்னாட்சி பெறத் தூண்டினார்.

லாலா லஜபதி ராய் (Lala Lajpat Rai): 

"பஞ்சாப் சிங்கம்" என்று புகழப்பட்ட லாலா லஜபதி ராய், இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் தீவிரவாதப் பிரிவில் ஒரு தூணாக விளங்கினார். சுதேசி இயக்கத்தை வலுப்படுத்துவதிலும், அந்நியப் பொருட்களைப் புறக்கணிப்பதிலும் அவர் முக்கியப் பங்காற்றினார். 1928-ஆம் ஆண்டு சைமன் குழுவிற்கு எதிராக லாகூரில் நடைபெற்ற அமைதியான போராட்டத்தில் தலைமை தாங்கியபோது, பிரிட்டிஷ் காவல்துறையினரின் கொடூரமான தடியடியால் காயமடைந்து பின்னர் வீரமரணம் அடைந்தார். அவரது இந்தத் தியாகம் இந்திய இளைஞர்களிடையே பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான புரட்சியை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது.

மகாத்மா காந்தியின் வருகை

மகாத்மா காந்தி அவர்கள் 1915-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 9-ஆம் தேதி தென் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து இந்தியாவிற்குத் திரும்பினார் (இந்த நாள் தற்போது 'வெளிநாடு வாழ் இந்தியர் தினமாக' கொண்டாடப்படுகிறது). தென் ஆப்பிரிக்காவில் இனவெறிக்கு எதிராக அவர் வெற்றிகரமாகப் பயன்படுத்திய சத்தியாகிரகம் (உண்மைக்கான நெறி) மற்றும் அஹிம்சை (வன்முறையற்ற வழி) ஆகிய புதிய போராட்டக் கொள்கைகளை இந்தியாவிலும் அறிமுகப்படுத்தினார். சம்பாரன், அகமதாபாத் மற்றும் கேடா போன்ற பகுதிகளில் நடந்த தொடக்ககாலப் போராட்டங்களின் மூலம், சாதாரண ஏழை மக்கள் மற்றும் விவசாயிகளையும் இந்திய விடுதலை இயக்கத்தில் பங்கேற்கச் செய்தார். அவரது வருகைக்குப் பிறகு, இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் வெறும் மேல்தட்டு மக்களின் கோரிக்கையாக இல்லாமல், ஒரு மாபெரும் மக்கள் இயக்கமாக (Mass Movement) உருவெடுத்தது.

முக்கிய இயக்கங்கள்

1. ஒத்துழைப்பு இல்லாத இயக்கம் (1920)

• வெளிநாட்டு பொருட்களை புறக்கணித்தல்

• அரசு வேலைகளை விலக்குதல்

2. உப்பு சத்தியாகிரகம் (1930)

Salt March

• டாண்டி நடைப்பயணம்

• உப்பு சட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு

3. இந்தியா விட்டு வெளியேறு இயக்கம் (1942)

Quit India Movement

• “வெள்ளையனே வெளியேறு” கோஷம்

• நாடு முழுவதும் போராட்டம்

1. ஒத்துழையாமை இயக்கம் (Non-Cooperation Movement - 1920): 

ரௌலட் சட்டம் மற்றும் ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலைக்கு எதிராக 1920-இல் காந்தியடிகளால் இவ்வியக்கம் தொடங்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் அரசுடன் எந்த வகையிலும் ஒத்துழைக்காமல் இருப்பதே இதன் முக்கிய நோக்கமாகும். இதன் ஒரு பகுதியாக மக்கள் அந்நியப் பொருட்களைப் புறக்கணித்தனர், மாணவர்கள் பள்ளிகளை விட்டு வெளியேறினர், மற்றும் வழக்கறிஞர்கள் நீதிமன்றங்களைப் புறக்கணித்தனர். அரசுப் பதவிகள் மற்றும் விருதுகள் திருப்பித் தரப்பட்டன. இது இந்தியர்களை ஒரு மிகப்பெரிய தேசிய சக்தியாக மாற்றிய முதல் மக்கள் இயக்கமாகும்.

2. உப்பு சத்தியாகிரகம் (Salt Satyagraha - 1930): 

ஆங்கிலேய அரசு உப்பு மீது விதித்த வரியை எதிர்த்து 1930-இல் காந்தியடிகள் 'தண்டி யாத்திரை' (Salt March) மேற்கொண்டார். அகமதாபாத்தில் உள்ள சபர்மதி ஆசிரமத்திலிருந்து குஜராத்தின் கடற்கரை கிராமமான தண்டி வரை சுமார் 240 மைல் தூரம் நடைப்பயணமாகச் சென்று, அங்கு கடற்கரையில் உப்பை எடுத்துக் கையில் ஏந்தி உப்புச் சட்டத்தை மீறினார். இது சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தின் (Civil Disobedience Movement) தொடக்கமாக அமைந்தது. நாடு முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உப்புக் காய்ச்சி கைது செய்யப்பட்டனர், இது உலக நாடுகளின் கவனத்தை இந்தியாவின் பக்கம் திருப்பியது.

3. வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் (Quit India Movement - 1942): 

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, பிரிட்டிஷ் அரசு உடனடியாக இந்தியாவை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி 1942-இல் இவ்வியக்கம் தொடங்கப்பட்டது. மும்பையில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் காந்தியடிகள் "செய் அல்லது செத்து மடி" (Do or Die) என்ற புகழ்பெற்ற முழக்கத்தை வழங்கினார். முக்கியத் தலைவர்கள் அனைவரும் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்ட போதிலும், சாதாரண மக்களே இப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றனர். இது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான இந்தியாவின் கடைசி மற்றும் மிகத் தீவிரமான மாபெரும் போராட்டமாகும்.

பிற முக்கிய தலைவர்கள்

ஜவஹர்லால் நேரு (Jawaharlal Nehru): 

இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான நேரு, காந்தியடிகளின் மிக நெருங்கிய சீடராகவும் காங்கிரஸின் இளம் தலைவராகவும் விளங்கினார். 1929-இல் லாகூர் காங்கிரஸ் மாநாட்டில் "பூரண சுயராஜ்யம்" (முழு சுதந்திரம்) என்பதை இந்தியாவின் இலக்காக அறிவித்தார். நவீன இந்தியாவின் சிற்பி என்று அழைக்கப்படும் இவர், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தை சர்வதேச அளவில் கொண்டு சென்றார். இவரது ஜனநாயகம் மற்றும் மதச்சார்பின்மை கொள்கைகள் சுதந்திர இந்தியாவின் அடித்தளமாக அமைந்தன.

சர்தார் வல்லபாய் படேல் (Sardar Vallabhbhai Patel): 

"இந்தியாவின் இரும்பு மனிதர்" என்று அழைக்கப்படும் படேல், பர்தோலி சத்தியாகிரகம் போன்ற போராட்டங்கள் மூலம் விவசாயிகளை ஒன்றிணைத்தார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, சிதறிக் கிடந்த 560-க்கும் மேற்பட்ட சுதேச சமஸ்தானங்களை இந்தியாவுடன் இணைத்த மாபெரும் சாதனை இவரையே சாரும். நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டிற்காக அவர் ஆற்றிய பணி ஈடு இணையற்றது.

சுபாஷ் சந்திர போஸ் (Subhas Chandra Bose): 

"நேதாஜி" என்று அன்புடன் அழைக்கப்படும் இவர், காந்தியடிகளின் அகிம்சை வழியிலிருந்து மாறுபட்டு, ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலம் சுதந்திரம் பெற விரும்பினார். இதற்காக இந்திய தேசிய இராணுவத்தை (Azad Hind Fauj) கட்டமைத்தார். "எனக்கு இரத்தத்தைக் கொடுங்கள், நான் உங்களுக்குச் சுதந்திரத்தைத் தருகிறேன்" என்ற இவரது முழக்கம் இளைஞர்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஜப்பான் உதவியுடன் ஆங்கிலேயரை இந்தியாவில் இருந்து விரட்ட பெரும் முயற்சி மேற்கொண்டார்.

1947 – இந்திய சுதந்திரம்

நீண்ட காலப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, 1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று இந்தியா பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிடமிருந்து முழு சுதந்திரம் பெற்றது. இந்தியாவின் கடைசி வைஸ்ராயாக இருந்த மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு (Lord Mountbatten), அதிகாரத்தை இந்தியர்களிடம் ஒப்படைக்கும் பணியை மேற்கொண்டார். சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக ஜவஹர்லால் நேரு பதவியேற்றார்; அவர் ஆற்றிய "விதியுடன் ஒரு சந்திப்பு" (Tryst with Destiny) என்ற உரை வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கது. இருப்பினும், இந்த மகிழ்ச்சியுடன் இந்தியா - பாகிஸ்தான் பிரிவினை என்ற துயரமும் இணைந்தே வந்தது. மத அடிப்படையிலான இந்தப் பிரிவினையினால் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இடம் பெயர்ந்தனர் மற்றும் பெரும் வன்முறைகள் வெடித்தன. இது இந்திய வரலாற்றில் ஒரு பக்கம் வெற்றியையும், மறுபக்கம் பெரும் சோகத்தையும் பதிவு செய்த நிகழ்வாகும்

சுதந்திரப் போராட்டத்தின் விளைவுகள்

• ஆங்கிலேயர் ஆட்சி முடிவடைந்தது

• ஜனநாயக ஆட்சி தொடங்கியது

• அரசியல் உரிமைகள் நிலைபெற்றன

• அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது (1950)

1947 ஆகஸ்ட் 15-இல் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தவுடன், இந்தியா ஒரு சுதந்திர நாடாக மாறியது. அதனைத் தொடர்ந்து, நாட்டினை வழிநடத்த ஒரு வலுவான சட்டத் தொகுப்பை உருவாக்க டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் தலைமையில் அரசியலமைப்பு வரைவுக் குழு அமைக்கப்பட்டது. நீண்ட விவாதங்களுக்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட இந்திய அரசியலமைப்பு, 1950 ஜனவரி 26 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது. இதன் மூலம் இந்தியா ஒரு இறையாண்மை கொண்ட, சமதர்ம, மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயகக் குடியரசாக அறிவிக்கப்பட்டது. சாதி, மதம், இனம், மொழி பாரபட்சமின்றி அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சமமான வாக்குரிமை மற்றும் அடிப்படை அரசியல் உரிமைகள் உறுதி செய்யப்பட்டன. இதுவே உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடாக இந்தியா உருவெடுக்க அடிப்படையாக அமைந்தது.

போட்டித் தேர்வுகளுக்கான முக்கிய குறிப்புகள்

• 1857 – முதல் கிளர்ச்சி

• 1885 – இந்திய தேசிய காங்கிரஸ்

• 1920 – ஒத்துழைப்பு இல்லாத இயக்கம்

• 1930 – உப்பு சத்தியாகிரகம்

• 1942 – இந்தியா விட்டு வெளியேறு

• 1947 – சுதந்திரம்

முடிவுரை

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் ஒரு நாளில் நிகழ்ந்த நிகழ்வு அல்ல; அது பல தலைமுறைகளின் தியாகத்தால் உருவான விடுதலைப் பயணம்.

அமைதியான போராட்டங்கள், ஆயுதப் புரட்சிகள், மக்கள் எழுச்சி, அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகள் ஆகிய அனைத்தும் இணைந்து இந்தியாவுக்கு சுதந்திரத்தை பெற்றுத் தந்தன.

போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள் இந்தப் பகுதியை காலவரிசைப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்திய வரலாற்றின் அடிப்படைத் தூணாக இந்த சுதந்திரப் போராட்டம் என்றும் நினைவில் நிற்கும்.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது வெறும் வரலாறு அல்ல; அது இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம்.