இந்திய அரசியலமைப்பு – முழுமையான தொடக்கநிலை வழிகாட்டி (Beginner to Advanced Guide)

அறிமுகம் :

இந்தியாவின் ஆட்சிக் கட்டமைப்பை நிர்ணயிக்கும் மிக முக்கியமான ஆவணம் தான் இந்திய அரசியலமைப்பு. இது நாட்டின் சட்டப்பூர்வ அடித்தளம் மட்டுமல்லாமல், குடிமக்களின் உரிமைகள், கடமைகள், அரசின் அதிகார வரம்புகள் மற்றும் நீதித்துறை அமைப்பை தெளிவாக வகுத்துக் காட்டுகிறது.

1947 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, இந்தியா ஒரு ஜனநாயக குடியரசாக செயல்பட வேண்டுமென தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதற்காகவே ஒரு நிரந்தர சட்ட ஆவணம் உருவாக்கப்பட்டது.

இந்த கட்டுரையில் நாம் பார்க்கப் போவது:

1. அரசியலமைப்பு உருவான வரலாறு
2. முக்கிய அம்சங்கள்
3. அடிப்படை உரிமைகள்
4. மாநில கொள்கை வழிகாட்டுதல்கள்
5. திருத்தங்கள்
6. ஆட்சியின் மூன்று கிளைகள்

இந்த கட்டுரை போட்டித் தேர்வுகளுக்காக மட்டுமல்ல; இந்திய குடிமகனாக அறிந்து கொள்ள வேண்டிய அடிப்படை அறிவாகவும் உதவும்.

இந்திய அரசியலமைப்பு உருவான வரலாறு:

1. 1946 ஆம் ஆண்டு Constituent Assembly of India அமைக்கப்பட்டது.
2. 2 ஆண்டுகள் 11 மாதங்கள் 18 நாட்கள் விவாதிக்கப்பட்டது.
3. 26 நவம்பர் 1949 அன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
4. 26 ஜனவரி 1950 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது.

இந்த அரசியலமைப்பின் வரைவு குழுவை தலைமை தாங்கியது B. R. Ambedkar.

அவர் “இந்திய அரசியலமைப்பின் தந்தை” என அழைக்கப்படுகிறார்.

1946 ஆம் ஆண்டு – அரசியலமைப்பு சபையின் அமைப்பு:

1946 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் எதிர்கால அரசியல் அமைப்பை உருவாக்கும் நோக்கில் Constituent Assembly of India (அரசியலமைப்பு சபை) அமைக்கப்பட்டது. இது நேரடியாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை; அதற்கு பதிலாக மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் மூலம் மறைமுகத் தேர்தல் முறையில் உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

இந்த சபையில் மொத்தம் 389 உறுப்பினர்கள் இடம்பெற வேண்டியிருந்தது. ஆனால் நாட்டுப் பிரிவுக்குப் (Partition) பிறகு 299 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே செயல்பட்டனர். இந்தியாவின் பல்வேறு மாகாணங்களும் சமூகங்களும் பிரதிநிதித்துவம் பெறும் வகையில் உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

இந்த அரசியலமைப்பு சபையின் முதல் கூட்டம் 9 டிசம்பர் 1946 அன்று நடைபெற்றது. அதன் நிரந்தரத் தலைவராக டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். பின்னர் அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிக்காக பல துணைக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன.

அதில் முக்கியமானது Drafting Committee ஆகும். இந்த வரைவு குழுவின் தலைவராக டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் நியமிக்கப்பட்டார். இந்த குழு உலக நாடுகளின் அரசியலமைப்புகளை ஆய்வு செய்து, இந்திய சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற வகையில் ஒரு விரிவான சட்ட ஆவணத்தை உருவாக்கியது.

இந்த சபை சுமார் 2 ஆண்டுகள் 11 மாதங்கள் 18 நாட்கள் விவாதித்து, ஆயிரக்கணக்கான திருத்தங்களை பரிசீலித்து, இறுதியாக 26 நவம்பர் 1949 அன்று இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது.

 அரசியலமைப்பின் முக்கிய அம்சங்கள்:

எழுத்து வடிவ அரசியலமைப்பு

இந்தியா உலகின் மிக நீளமான எழுத்து வடிவ அரசியலமைப்பைக் கொண்ட நாடாகும்.

1. இந்திய அரசியலமைப்பு முழுமையாக எழுதப்பட்ட ஆவணமாக உள்ளது.

2. அரசு அதிகாரங்கள், குடிமக்களின் உரிமைகள், கடமைகள் அனைத்தும் தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

3. மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் அதிகாரப் பகிர்வு எழுதப்பட்ட விதிகளில் உள்ளது.

4. நீதிமன்றம் அரசியலமைப்புக்கு முரணான சட்டங்களை ரத்து செய்ய முடியும்.

5. உலகில் மிக நீளமான எழுத்து வடிவ அரசியலமைப்பாக கருதப்படுகிறது.

6. ஆரம்பத்தில் 395 கட்டுரைகள் மற்றும் 8 அட்டவணைகள் இருந்தன.

7. காலப்போக்கில் திருத்தங்கள் மூலம் விரிவடைந்துள்ளது.

கூட்டாட்சி + ஒற்றை அமைப்பு

மாநிலங்களுக்கும் மத்திய அரசுக்கும் அதிகாரப் பகிர்வு உள்ளது.

1. இந்தியா ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பைக் கொண்ட நாடாகும்.

2. மத்திய அரசு மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே அதிகாரங்கள் பகிரப்பட்டுள்ளது.

3. அதிகாரப் பகிர்வு Union List, State List, Concurrent List மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

4. மாநிலங்களுக்கு தனி சட்டமன்றம் மற்றும் நிர்வாகம் உள்ளது.

5. அவசரநிலையின்போது மத்திய அரசு அதிக அதிகாரம் பெறும்.

6. ஒரு குடியுரிமை (Single Citizenship) மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

7. ஒரே அரசியலமைப்பு முழு நாட்டுக்கும் பொருந்துகிறது.

8. உச்சநீதிமன்றம் அதிகார சமநிலையை பாதுகாக்கிறது.

ஜனநாயக குடியரசு

1. இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு ஆகும்; அரசு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது.

2. பொதுத் தேர்தல் மூலம் மக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளை தேர்வு செய்கிறார்கள்.

3. 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட அனைவருக்கும் வாக்குரிமை உள்ளது (Universal Adult Franchise).

4. அரசு மக்களுக்கு பொறுப்புடையதாக செயல்பட வேண்டும்.

5. இந்தியா ஒரு குடியரசு நாடு; அதாவது தலைமை அதிகாரி (குடியரசுத் தலைவர்) மக்களால் மறைமுகமாக தேர்வு செய்யப்படுகிறார்.

6. இந்தியாவில் அரசியல் பதவிகள் மரபுரிமையாக கிடைக்காது.

7. மக்கள் விருப்பமே ஆட்சியின் அடிப்படை.

மதச்சார்பின்மை

1. இந்தியா ஒரு மதச்சார்பின்மை நாடாகும்.

2. அரசு எந்த ஒரு மதத்தையும் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக ஏற்காது.

3. அனைத்து மதங்களுக்கும் சம உரிமை வழங்கப்படுகிறது.

4. குடிமக்களுக்கு தங்கள் விருப்பமான மதத்தை கடைப்பிடிக்கும் சுதந்திரம் உள்ளது.

5. எந்த மதத்தையும் பிரசாரம் செய்யவும், நடைமுறைப்படுத்தவும் உரிமை உண்டு (சட்ட வரம்பிற்குள்).

6. அரசு மத அடிப்படையில் பாகுபாடு செய்யக்கூடாது.

7. மதச்சார்பின்மை என்ற சொல் 1976 ஆம் ஆண்டு 42வது திருத்தத்தின் மூலம் முன்னுரையில் சேர்க்கப்பட்டது.

சுயாதீன நீதித்துறை

1. இந்தியாவில் நீதித்துறை நிர்வாகம் மற்றும் சட்டமன்றத்திலிருந்து தனித்துவமாக செயல்படுகிறது.

2. உச்சநீதிமன்றம் நாட்டின் உயர்ந்த நீதிமன்றமாகும்.

3. நீதிபதிகள் அரசியல் அழுத்தமின்றி தீர்ப்பளிக்க பாதுகாப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

4. அரசியலமைப்புக்கு முரணான சட்டங்களை நீதிமன்றம் ரத்து செய்ய முடியும் (Judicial Review).

5. குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை பாதுகாப்பது நீதித்துறையின் முக்கிய பணி.

6. மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான தகராறுகளை தீர்க்கும் அதிகாரம் உண்டு.

7. நீதித்துறை ஜனநாயகத்தின் சமநிலையை உறுதி செய்கிறது.

முன்னுரை (Preamble)

இந்திய அரசியலமைப்பின் முன்னுரை “We the People of India” என்று தொடங்குகிறது. இதில் சுயாட்சி, சமூகநீதி, சமத்துவம், சுதந்திரம் மற்றும் சகோதரத்துவம் போன்ற அடிப்படை மதிப்புகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

இதில் இந்தியா,

• சுயாட்சி

• சமத்துவம்

• சகோதரத்துவம்

• சமூகநீதி

• அரசியல் நீதி

• பொருளாதார நீதி

அனைத்தையும் உறுதி செய்கிறது.

சுயாட்சி (Sovereignty)

1. இந்தியா ஒரு முழுமையான சுயாட்சி நாடாகும்.

2. வெளிநாட்டு நாடுகளின் கட்டுப்பாடு அல்லது ஆதிக்கம் இந்தியாவுக்கு இல்லை.

3. நாட்டின் உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு கொள்கைகளை இந்திய அரசு தன்னிச்சையாக தீர்மானிக்கிறது.

4. சட்டம் உருவாக்கும் அதிகாரம் முழுமையாக இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்கே உள்ளது.

5. இந்தியா சர்வதேச அமைப்புகளில் சுயாதீனமாக முடிவெடுக்கிறது.

6. சுயாட்சி என்பது அரசியல், பொருளாதார மற்றும் பாதுகாப்பு துறைகளில் தன்னாட்சி இருப்பதை குறிக்கிறது.

7. இது இந்திய அரசியலமைப்பின் முன்னுரையில் குறிப்பிடப்பட்ட முக்கிய அடிப்படை கருத்தாகும்.

சமத்துவம் (Equality)

1. அனைத்து குடிமக்களும் சட்டத்தின் முன் சமமானவர்கள்.

2. மதம், இனம், ஜாதி, பாலினம் அல்லது பிறப்பு அடிப்படையில் பாகுபாடு செய்யக்கூடாது.

3. அரசு வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொது இடங்களில் சம வாய்ப்பு வழங்க வேண்டும்.

4. சமூக மற்றும் கல்வி ரீதியாக பின்தங்கியவர்களுக்கு ஒதுக்கீடு வழங்க அனுமதி உள்ளது.

5. சட்டத்தின் சம பாதுகாப்பு (Equal Protection of Laws) அனைவருக்கும் உண்டு.

6. சமத்துவம் இந்திய அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்றாகும் (Article 14–18).

சகோதரத்துவம் (Fraternity)

1. இந்திய குடிமக்கள் அனைவருக்கும் ஒருமைப்பாடு மற்றும் ஒற்றுமை உணர்வு இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

2. தனிநபரின் மரியாதை (Dignity of the Individual) பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

3. நாடின் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் முழுமைத்தன்மை (Unity & Integrity) நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

4. மொழி, மதம், ஜாதி போன்ற வேறுபாடுகளை மீறி ஒற்றுமை வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

5. சமூக ஒற்றுமை மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை ஜனநாயகத்தின் அடித்தளமாகும்.

6. சகோதரத்துவம் இந்திய அரசியலமைப்பின் முன்னுரையில் குறிப்பிடப்பட்ட முக்கியமான மதிப்பாகும்.

சமூகநீதி (Social Justice)

1. சமூகத்தில் உள்ள அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

2. ஜாதி, மதம், பாலினம் போன்ற காரணங்களால் ஏற்படும் சமூக அநீதியை நீக்குவது இதன் நோக்கம்.

3. சமூக மற்றும் கல்வி ரீதியாக பின்தங்கியவர்களுக்கு அரசு சிறப்பு சலுகைகள் வழங்க அனுமதி உண்டு.

4. ஒதுக்கீட்டு முறை (Reservation) சமூகநீதியின் ஒரு நடைமுறை உதாரணமாகும்.

5. ஏழைகள் மற்றும் பலவீனமான சமூகப் பிரிவுகளின் முன்னேற்றம் அரசின் பொறுப்பாகும்.

6. சமூகநீதி இந்திய அரசியலமைப்பின் முன்னுரையிலும் மாநில கொள்கை வழிகாட்டுதல்களிலும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

அரசியல் நீதி (Political Justice)

1. அனைத்து குடிமக்களுக்கும் அரசியல் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்க சம உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

2. வாக்களிக்கும் உரிமை (Universal Adult Franchise) அனைவருக்கும் சமமாக வழங்கப்பட்டுள்ளது.

3. எந்த குடிமகனும் தேர்தலில் போட்டியிடும் உரிமை பெற்றுள்ளார் (சட்ட நிபந்தனைகளுக்குள்).

4. அரசு பதவிகள் மரபுரிமையாக அல்ல, மக்களின் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

5. அரசியல் கருத்து தெரிவிக்கும் சுதந்திரம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

6. மக்கள் விருப்பமே ஆட்சியின் அடித்தளமாக இருப்பது அரசியல் நீதியின் மைய கருத்தாகும்.

பொருளாதார நீதி (Economic Justice)

அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சமமான பொருளாதார வாய்ப்புகள் கிடைக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

1. செல்வமும் வளங்களும் சிலரிடமே மட்டும் குவியாமல் சமமாக பகிரப்பட வேண்டும்.

2. வேலைவாய்ப்பு, வாழ்வாதாரம் மற்றும் நியாயமான ஊதியம் பெறும் உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

3. ஏழ்மை ஒழிப்பு மற்றும் சமூகத்தின் பலவீனமான பிரிவுகளின் முன்னேற்றம் அரசின் பொறுப்பாகும்.

4. தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்படாமல் பாதுகாப்பு பெற வேண்டும்.

5. பொருளாதார நீதி சமூகநீதி மற்றும் அரசியல் நீதியுடன் இணைந்து சமத்துவமான சமுதாயத்தை உருவாக்க உதவுகிறது.

அடிப்படை உரிமைகள் (Fundamental Rights)

முக்கியமான 6 உரிமைகள்:

1. சமத்துவ உரிமை

2. சுதந்திர உரிமை

3. சுரண்டலுக்கு எதிரான உரிமை

4. மதச்சார்பின்மை உரிமை

5. கலாச்சார & கல்வி உரிமை

6. அரசியல் தீர்வு உரிமை

 சமத்துவ உரிமை (Right to Equality)

1. சட்டத்தின் முன் அனைத்து குடிமக்களும் சமமானவர்கள் (Article 14).

2. மதம், இனம், ஜாதி, பாலினம் அல்லது பிறப்பு அடிப்படையில் பாகுபாடு செய்யக்கூடாது (Article 15).

3. அரசு வேலைவாய்ப்பில் சம வாய்ப்பு வழங்க வேண்டும் (Article 16).

4. தாழ்த்தப்பட்ட பழக்கங்கள் மற்றும் “Untouchability” ஒழிக்கப்பட்டது (Article 17).

5. பட்டங்கள் (Titles) வழங்குவது கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது (Article 18).

6. சமத்துவ உரிமை இந்திய அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகளில் முக்கியமான ஒன்றாகும்.

சுதந்திர உரிமை (Right to Freedom)

1. குடிமக்களுக்கு கருத்து தெரிவிக்கும் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது (Article 19).

2. அமைதியான கூட்டம் நடத்தும் உரிமை உள்ளது.

3. சங்கங்கள் அல்லது அமைப்புகள் உருவாக்கும் உரிமை உண்டு.

4. நாட்டின் எந்த பகுதியிலும் சுதந்திரமாகச் செல்லவும், வசிக்கவும் உரிமை உள்ளது.

5. எந்த தொழிலும், வியாபாரமும் அல்லது பணியிலும் ஈடுபட சுதந்திரம் உண்டு (சட்ட வரம்பிற்குள்).

6. குற்றவியல் வழக்குகளில் சட்டப்படி பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது (Article 20 & 21).

7. சட்டவிரோத கைது மற்றும் தடுப்பிலிருந்து பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது (Article 22).

சுரண்டலுக்கு எதிரான உரிமை (Right Against Exploitation)

1. மனிதர்களை கட்டாய உழைப்புக்கு (Forced Labour) உட்படுத்துவது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது (Article 23).

2. மனித கடத்தல் (Human Trafficking) சட்டவிரோதமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

3. குழந்தைகளை ஆபத்தான தொழில்களில் வேலை செய்யச் செய்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது (Article 24).

4. 14 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளை ஆலை, சுரங்கம் போன்ற இடங்களில் வேலைக்கு அமர்த்த முடியாது.

5. எந்த நபரும் சட்ட விரோதமாக சுரண்டப்படாமல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

6. இந்த உரிமை மனித மரியாதையை பாதுகாக்கும் முக்கியமான அடிப்படை உரிமையாகும்.

மதச்சார்பின்மை உரிமை (Right to Freedom of Religion)

1. ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் தன் விருப்பமான மதத்தை பின்பற்றும் சுதந்திரம் உள்ளது (Article 25).

2. மதத்தை பிரசாரம் செய்யவும், நடைமுறைப்படுத்தவும் உரிமை உண்டு (சட்ட வரம்பிற்குள்).

3. மத நிறுவனங்களை நிறுவவும், நிர்வகிக்கவும் உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது (Article 26).

4. எந்த நபரும் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை ஆதரிக்கும் வரி செலுத்த கட்டாயப்படுத்தப்பட முடியாது (Article 27).

5. அரசு முழுமையாக நடத்தும் கல்வி நிறுவனங்களில் மத போதனை வழங்கப்படாது (Article 28).

6. அனைத்து மதங்களும் சட்டத்தின் முன் சமமாக கருதப்படுகின்றன.

கலாச்சார & கல்வி உரிமை (Cultural and Educational Rights)

1. சிறுபான்மையினருக்கு தங்கள் மொழி, லிபி மற்றும் கலாச்சாரத்தை பாதுகாக்கும் உரிமை உள்ளது (Article 29).

2. மத அல்லது மொழி சிறுபான்மையினர் தங்களுக்கென கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவவும், நிர்வகிக்கவும் உரிமை பெற்றுள்ளனர் (Article 30).

3. அரசு உதவி வழங்கும் போது சிறுபான்மையினர் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு பாகுபாடு செய்யக்கூடாது.

4. தனித்துவமான கலாச்சாரம் மற்றும் மரபுகளை பாதுகாப்பது அரசியலமைப்பின் நோக்கமாகும்.

5. இந்த உரிமை இந்தியாவின் பல்வகைமை மற்றும் ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்த உதவுகிறது.

அரசியல் தீர்வு உரிமை (Right to Constitutional Remedies)

1. அடிப்படை உரிமைகள் மீறப்பட்டால் நீதிமன்றத்தை அணுகும் உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது (Article 32).

2. உச்சநீதிமன்றம் மற்றும் உயர்நீதிமன்றங்கள் ரிட் (Writ) உத்தரவு பிறப்பிக்க அதிகாரம் பெற்றுள்ளன.

3. முக்கிய ரிட்கள்: Habeas Corpus, Mandamus, Prohibition, Certiorari, Quo Warranto.

4. இந்த உரிமை “அரசியலமைப்பின் இதயம் மற்றும் ஆன்மா” என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

5. குடிமக்களின் உரிமைகளை பாதுகாக்கும் முக்கிய பாதுகாப்பு கருவியாக இது செயல்படுகிறது.

மாநில கொள்கை வழிகாட்டுதல்கள் (Directive Principles of State Policy – DPSP)

1. இவை அரசியலமைப்பின் Article 36 முதல் 51 வரை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

2. இவை நேரடியாக நீதிமன்றத்தில் அமல்படுத்த முடியாது.

3. ஆனால் அரசு சட்டம் உருவாக்கும் போது மற்றும் கொள்கைகள் வகுக்கும் போது இவற்றை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

4. சமூகநீதி மற்றும் நலநிலைக் அரசு (Welfare State) உருவாக்குவது இதன் முக்கிய நோக்கமாகும்.

5. வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, சுகாதாரம், சமத்துவமான பொருளாதார வளர்ச்சி போன்றவற்றை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

6. மக்கள் நலன் மற்றும் சமநிலையான சமூக அமைப்பை உருவாக்க DPSP வழிகாட்டியாக செயல்படுகிறது.

 ஆட்சியின் மூன்று கிளைகள்:

• சட்டமன்றம்
• நிர்வாகம்
• நீதித்துறை.

 சட்டமன்றம் (Legislature)

1. சட்டங்களை உருவாக்கும் அதிகாரம் பெற்ற அமைப்பு.

2. மத்திய மட்டத்தில் இது நாடாளுமன்றம் ஆகும்.

3. மாநில மட்டத்தில் சட்டமன்றம் செயல்படுகிறது.

4. மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த பிரதிநிதிகள் இதில் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள்.

5. அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் சட்டங்களை விவாதித்து நிறைவேற்றும் பொறுப்பு உள்ளது.

 நிர்வாகம் (Executive)

1. சட்டமன்றம் இயற்றிய சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தும் அமைப்பு.

2. மத்திய மட்டத்தில் குடியரசுத் தலைவர், பிரதமர் மற்றும் அமைச்சரவை இதில் அடங்குவர்.

3. மாநில மட்டத்தில் ஆளுநர், முதலமைச்சர் மற்றும் அமைச்சரவை செயல்படுகின்றனர்.

4. நாட்டின் தினசரி நிர்வாக பொறுப்புகளை மேற்கொள்கிறது.

நீதித்துறை (Judiciary)

1. சட்டங்களை விளக்கி, அமலாக்கத்தை கண்காணிக்கும் அமைப்பு.

2. உச்சநீதிமன்றம் நாட்டின் உயர்ந்த நீதிமன்றமாகும்.

3. அரசியலமைப்புக்கு முரணான சட்டங்களை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் உள்ளது.

4. குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு வகிக்கிறது.

இந்த மூன்று அமைப்புகளும் தனித்தனி அதிகாரத்துடன் செயல்படுகின்றன.

அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்:

Article 368ன் கீழ் திருத்தம் செய்யலாம்.
இதுவரை 100க்கும் மேற்பட்ட திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

அதில் முக்கியமான ஒன்று:

• 42வது திருத்தம் (1976) – “சோசலிசம்”, “மதச்சார்பின்மை” சேர்க்கப்பட்டது.

போட்டித் தேர்வுகளுக்கான முக்கிய குறிப்புகள்:

• 26 ஜனவரி ஏன் குடியரசு தினம்?

• அரசியலமைப்பு நீளம்

• Drafting Committee உறுப்பினர்கள்

• முக்கிய Articles

இவை அடிக்கடி கேட்கப்படும் பகுதிகள்.

முடிவுரை:

இந்திய அரசியலமைப்பு என்பது வெறும் சட்ட ஆவணம் அல்ல; அது நாட்டின் ஜனநாயகத்தின் ஆதாரக் கல்.

ஒரு குடிமகனாக, அதன் அடிப்படை அம்சங்களை அறிந்து கொள்வது மிக முக்கியம்.
போட்டித் தேர்வுகளுக்கு தயாராகும் மாணவர்களுக்கு இது அடிப்படை foundation ஆகும்.